عبور از موج
نام من هرچه هست فرقی نمیکند.

هزاران درود

بعد از مدت ها بدون هیچ دلیل هیچ انگیزه و هیچ حرف پیش مینویسم.

نام من هرچه هست فرقی نمی کند.

نام من هرچه هست

امشب به نام غریبان بخوان مرا

امشب دلم به نام شکستن بخوان مرا

امشب سکوت و غصه و فریاد و ماتمم

امشب رکود و ندبه و اشک دمادمم.

نام من هرچه هست

امشب چو شیشه ی بالش شکسته سنگ

این دل چو تنگ بلورین تنگ تنگ

من مرد رنج

این برده رنج و نیاورده کف به گنج

آیینه ی تمام غمهای عالمم.

نام من هرچه هست

با نام عشق دیگر نخوان مرا

در یاد عشق دیگر نمان مرا

من کندر همه این سالان منتظر

در فصل سرد همه اش مرگ و محتضر

پاییز زرد درختان پر شرر

نوروز و مطرب و پاکوب دشت و ماه

وان فصل گرم عطش کاه سوز و آه

در انتظار نگاهت نشسته ام.

تا در کشاکش چشمو نگاه تو

آن فصلهای سرد،

آن فصلهای مرگ طبیعت نگار زرد،

 نوروزهای بی خوشی و مرغکان شاد،

یا فصل ظلم بی حد و وصف آفتاب

از ذهن زخم خورده گیجم خدا شود

اما نشد.

و این حق من نبود

به خدا حق من نبود.

اما دریغ و هزار درد و صد فسوس

کین دست روزگار با ما چه ها نکرد.

نام من هرچه هست

نام من هرچه باشد فرقی نمی کند.

نام من هرچه باشد فرقی نمی کند

من را بخوان به نام آفتاب

من را بخوان به نام آسمان

من را بخوان به نام درد کهنه و کبود

من را بخوان به نام آن که عشق بود

اما نبود

اما نبود

به خدا او نبود

او یک بهانه بود

یک خاطره

یک یاد خوب

مثل علفهای قشنگ هرز کنار جوب

یا حس غریبی دم غروب

یا رقص کرم پلیدی بروی چوب.

یا هرچه بود

که بود

یا که یا نبود.

نام من هرچه هست

نام من هرچه باشد

فرقی نمیکند.

تنها بدان

این را بدان و آویز گوش کن.

نام تو اما برای من فسانه بود.

یک عشق خوب.

رویای نیمه شب باز پنجره.

نام تو هرچه هست

هرچه باشد چه حاجت است.

نام تو کلید این استخاره بود.

                                                                             امید L2

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٩/٧/٢٧ - امید رضا داستان پور

ما و می

سلامی چو بوی خوش جلبک حوض

این هفته هفته عجیبی برام بود و چیزای زیادی توش تموم شد از جمله کاری که ٢ ماه واسش زحمت کشیدیم و کلاس های دانشکده یعنی کلا ما دیگه واحد نظری نداریم و از ترم بعد بیمارستانیم. 

بیخیال واقعا گیجم حالم هم اصلا خوب نیست تو حس هم نیستم که از اون متنهای ادبی قشنگ اول شعرام واستون بزارم اصلا نمیدونم چرا دارم این پست رو میزارم.

ولی خوب دارم میزارم دیگه.

                                                     ما و می

موسم هجر و غم هجر و دل وامانده ام

تا کجا باید کشیدن منّت دلدارها

یک دو جامی می نه کافی تا رهم از یاد تو

تا کجا باید کشیدن منت خمّارها

ما و می در ((آ)) و ((یا)) بیگانه اما یک تنیم

ما چو می یا می چو ما در جوششیم از یاد  تو

هردو تلخیم و به ناچار از سر بیچارگی

گاه ما و گاه می ، ریزیم اندر کام تو

ما و می تا در برت تا مو و جامت در کف است

میستانی پی به پی لب از شراب و جام و ما

می شوی آشفته ومست و خرامان و خراب

میزنی آتش به صد میخانه و سامان ما

عشق ما در وقت مستی و حرارت های می

بعد آن با ما و می هردو تو بازی میکنی

روی گردانی ز ما و قصد هجران میکنی

اینچنین بازی و گاهی چاره سازی میکنی

جنحه ی این مستیت با توبه جبران میکنی

دست برداری ز ما و می تو با هجران ز ما

توبه می داری که دیگر دل نخواهی پس سپرد

بر شراب و بر می و بر موی دست افشان ما

جام می در گوشه ای واین دل ما گوشه ای

میپرانی بیخیال از این که باری بشکند

جام و دل در گوش ای بر سنگ غم می آید و

جام چون برسنگ و دل بر غم چو آید بشکند

جام چون بشکست دیگربا چه مینوشی شراب؟

چاره پنداری ولی در عاقبت بیچارگیست

ای خدا امروز قاضی باش در درگاه ما

دل شکستن در کدامین دین ره دلدادگیست؟

بعد مستی و شکستن̊ جام گویی باخودت

با چه نوشم می که ای وایم که جام از دست رفت

با که مانم با که نازم با که تنّازی کنم؟

قلب یار از دست ما بشکست و یار از دست رفت

جام اگر نبوَد کجا ریزم سبوی باده را؟

کاش جامی بود تا بار دگر مستم کند

دل اگر بشکست میریزد شراب عشق را

کاش قلبی بود تا بار دگر هستم کند

                                                                         امید L2

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٩/۳/۱٤ - امید رضا داستان پور

میلادیه

 

 سلام و درود

امیدوارم که شاد و پیروز باشید

حتما متوجه شدین که مدتی هست کم کار شدم و پست های کمتری نسبت به قبل میزارم که اونم فقط واسه رفع تکلیف بود. کاملا مشخصه که منی که کمتر نظم کار میکنم و تخصصم شعر هست مجبورم از نظم های قدیمی استفاده کن چون داشتم روی موضوع اشعار دگرگونه( الترناتیو ) کار میکردم و باید بنیان های فکری قوی کسب میکردم تا این راه رو شروع کنم و این مهم نیاز به مطالعه داشت که خدا را شکر خوب پیش رفت.

چون احساس میکنم الان کمتر به اشعار دراماتیک نیاز هست و زمان دیگری برای حقیر فرا  رسیده.

پس از این مقال به بعد منتظر اشعار در سبک ها و درون مایه های جدید باشید.

این هم به عنوان اولین اثر تقدیم به همه شما دوستان.

پشت بلیتی خواندم برج میلاد نماد ایرانی آباد.....

                                            به برج میلاد

                         میلادیه !   

بشکن، فنا شو، خرد شو، پس ریز

از بام ننگ آمیز غم میلاد

بشکن که شاید کم شود حرصم

گویم که شاید داده ای فریا د

میلادی و بر تپّه استادی

داری نظر هر سو به صد فرسنگ

ماندم چگونه تاب می آری

از دیدن این قوم صد نیرنگ

 

هر روز صد فتنه هزاران خون

هر روز صد ها ناله از شهوت

هر روز فرق بین این با آن

هر روز صد تزویر با شهرت

من مانده ام سنگی تو یا پولاد

پولاد هم گر بود می شد آب

من مانده ام شبها تو میخوابی ؟

اما هزارن بی کس و بی خواب

داری کلاهی از چراغان پر

آری بسوزانشان تو از خجلت

گویا نمی بینی تو طفلی را

بگرفته زانوی غم از حسرت

میلاد بشکن وقت دیداری

کین راحتان از جاه تو دارند

اینان که چشمان̊ شان به سویت باز

خوابند و پندارند بیدارند

آمد خبر گویا نمادی از

ایران بی آلایه و آباد

مردی سوار خود رو  بنزش

از این خبر شد غرّه و  دلشاد

بت را نماد این وطن ننگ است

اما نزد حرفی به دیگر کس

من ماندم و میلاد و دلهامان

از این حماقت ها چه دلواپس

میلاد میدانم که می بینی

آن دختر تنهای بی چاره

تن میدهد از بهر یک شب جا

بر گرگ مردی پست  و بد کاره

میلاد میدانم که در دردی

از دیدن مرد خیابان خواب

همبسترش بانوی تنهایی

یا نور ماهی در شب مهتاب

میلاد میدانم که میسوزی

از دیدن صد حیله و نیرنگ

گویی: کجا پیداست یکرنگی ؟

گویم: خودت سر تا به پا از سنگ

میلاد میدانم که می ریزی

روزی که میلرزد زمین قلبش

قلب زمین شاید شکست آن روز

یا آخرت کوبیده بر طبلش

                                                                                          امید                                                                                                                 

 

 

 

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٩/٢/٢ - امید رضا داستان پور

تو بهار

سلامی به بوی خاک های نم خورده از باران چشمانم

گاهی انسان دانسته های خود را فراموش میکند و چنان رفتار می کند آنچنان که نه شایسته است.

جهان یک معمای بزرگ است هنوز در اندیشه ی من اما در چشمانت خواندم که من برای حل این معما به دنیا نیامده ام.

من آمده ام تنها که جای خود را در این معما پیدا کنم و در این بازار چشمانی که نگاه ها را ارزان میخرند و ارزان میفروشند در معصومیت زلال چشمانت دست نگاه حسرت وارم را فرو برم  و جرعه ای از زلال آن نوش جان کنم.

و تمام سیاهی ها را به سان آن کلاغی بپندارم که برای حفظ کنتراست یک تابلو وجودش لازم است.

و آموختم که درد ها از همان هنگام که بیگناه و عصمت وار از مادر متولد شدم از ناز شست دست قابله ی بی رحم تقدیر و زمان بر پشت نشست و همان باعث شد تا نفس کشیدن را بیاموزم زنده بمانم.

در درد شایسته نیست خود باختن حتی دردی به اندازه ی درد من که  به اندازه ی وسعت دلت گسترده است.

درد برای زنده مانده لازم است.

اما این همه را من از معجزه چشمانت آموختم.

تو را رنجاندم؟! بی شک. میدانم. ناگفته ها را نگفتم؟! میدانم. کوتاهی کردم؟! میدانم اما در پی جبرانم.  گر چه شاید....

دیگر میخواهم همه چیز را از دریچه چشمانت بنگرم ، فریاد را از حنجره ات بنوازم و دل را به دلت بسپارم.

چرا که معنای این جمله را خوب می فهمم از استاد پناهی که میگوید:

دلم ، گلم ، حرمت نگه دار، که این اشک ها خون بهای عمر رفته ی من است.

حرمت نگه میدارم به عشق سوگند.

راستی اگر سرم هم باعث شود دیگران چیزی بگویند که کفری در آید و دلی آزرده شود همین فردا میدهم جلاد باشی جدایش کند!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

و اما

                         برای آنکه گفت:

                                                                   فصل خاکستری است.........

                                                   

                                                   تو بهار

 

فصل خاکستریم سبز نمودی چو بهار       

                                            غم تنهایی زردم تو زدودی چو بهار

من اگر نغمه ی غمهای فراوان بودم

                                          شعر زیبای طراوت تو سرودی چو بهار

من چو پاییز بودم از شب غم طولانی

                                         جای آن روز بلندی که تو بودی چو بهار

من اگر باغ خزان برگ و بری در من نیست

                                            تو همه باغ امیدی تو ودودی چو بهار

مر سخن قارک زاغی به شب پاییزی

                                        تو همه نغمه ی مرغان بسرودی چو بهار

غمم از حجر سبکبار بسان نم ابر پاییز

                                        گوی سبقت ز خزان باز ربودی چو بهار

بعد زا این نیز تنم قصد زمستان دارد

                                         تا رسد عاقبت آخر به شهودی چو بهار

جان اگرشد به فدایش تو مرا خرده مگیر

                                        جان دهد فصل نبودی بر بودی چو بهار

همه ی حرف (( امید )) از پس شعرش این بود

                             تو بهاری، تو وجودی دل من باز ربودی چو بهار

 

                                                                                                  امید L2

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸۸/۱۱/۳ - امید رضا داستان پور

داستان من

                                    هوالعالم و المحبوب

سلام

باز از راه محرم غم رسید

بر زمین و آسمان ماتم رسید

بار دیگر خرقه ها را تن کنید

آتشی اندر دل خرمن کنید

محرم ماه تولد دیگر و ماه خود سازی دوباره رسید تا آدم های سنگدلی مثل من باز فرصت اصلاح پیدا کنند و بتونند که از این همه نعمت و لطف خدا تشکر کنند.

حسین یک مکتب انسان ساز است اینو به یاد داشته باشیم.

در ضمن این تک بیتی از کارای یکی از دوستاست که واستون میزارم.

کربلا یعنی که یار رهبری

از حسین عصر خود فرمانبری (م.ف)

در ضمن شعرهای عاشورایی من از سال قبل موجود هست که لینکش را میزارم.

اما کارای محرم امسال رو اگه تنوستم میزارم چون یه مثنوی حدود 50-60 بیتی هست.

اما این شعر. والا نمیدونم که چرا عقل همه به چشمشونه. خیلی در مورد من تو این مدت حرفایی زدند حالا یا رو به رو یا پشت سر که اصلا واسم مهم نیست.

اما اونایی که دلیل آشفتگی منو می خوان بدونند که توی ظاهر و باطن من تجلّی داشته این شعر بیان کننده قسمتی از این آشفتگیه.

                                     داستان من

داستان من

داستان این من وامانده ی رنجور

داستان این فسرده جیفه* ی بی شور

داستان مرد بد افسرده با یک چهره ی ناجور

داستان من

داستان مرد باران خورده در ژرفای این کابوس

داستان مرد شب،تنهای خسته ، خسته و مایوس

داستان مرد تیپاخورده از کون و مکان

مرد موهایش پریشان ، دست افشان ، پای افشان

مرد حیران ، مرد گریان

مرد این تنهای شبها

داستان من

داستان نان و بی نانی و نانوا نیست

داستانم در کتاب عشق پیدا نیست

داستانی بی مسمّا نیست

داستانی از سر پوچی و بیکاری

داستانی از سر مستی و می خواری

داستان من

چیست پس؟

این چنین این داستانِ پر ز رمز و راز

این چنین این مکتب جان کاهِ انسان ساز

داستانم؟!

داستان من؟!

آه ، آه ، آه

داستانم قصه ی یک درد

قصه ی دردی نهان در سینه ای رنجور

قصه ی یک درد

غصه ی یک مرد

قصه ی دردی که باشد وسعتش از شرق تا مغرب

قصه ی دردی که از انسان

قصه ی دردی که از انسان نبودن می دهد رنجم

غصه ی این قصه ی دیرینه ی مشهور

می کُشد آخر مرا این قصّه با این غصّه ی رنجور

می رسد هر دم به گوشم نغمه ی چاووش

قصه ی جانکاه مرگ آدمیت گوشه ای خاموش

*:جسد

 

                                                                                                  امید L2

مرگ آدمیت

اینم لینک اشعار محرم:

http://luderi2.persianblog.ir/tag/%d9%85%d8%ad%d8%b1%d9%85

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸۸/۱٠/٢ - امید رضا داستان پور

خواستم غزلی بنویسم

هوالعالم والمحبوب

سلامی به عطر شیدایی حرم بانویی از جنس بلور

کاش میشد این نسیم هایی که از قم به تهران میوزه بوی معصومانه حرم رو به مشام ما میرسوند تا دلمون باز هوایی حرم میشد و همه ی غم وغصه رو فراموش می کردیم.

اما حیف که بوی گندی که این شهرو پر کرده مانع میشه و همه میدونیم این بوی گند از چیه!!!!؟

و اما این شعرو به مناسب روز دختر تقدیم میکنم به اون کسایی که معصومیت معصومه گونه ی خودشونو تو این شهر بی غفت حفظ کردند و بلاخص کلید دار سرزمین امید های طلائی!!!!!

خواستم  غزلی بنویسم

در ابتدایش نوشتم من

نگاه کردم

اینجا منی نبود

روزنه ی پلکان را تنگ کردم

شاید در روی قسمتی از این وسیع محیط اطراف

متمرکز شوم

شاید من آنجا باشم

خیر از من هیچ خبری نبود

آه ای من

آه ای من

آه ای من بیچاره

پس از کدام من بنویسم؟

اینجا جا منی نیست

اینجا فقط تویی

اینجا همه اش تویی

آری تو

اینبار قلم را برمیدارم

در ابتدای غزل مینویسم تو

قلم شادی کنان هزار بار می رقصد

کاغد پر می شود از تو

آه افسوس...

افسوس

و هزار افسوس و صد دریغ

که تنها از تو فقط همین تو را میدانم

آری مینویسم تو ، تو ، تو

نامت را مینویسم ، ---- ، ---- ، ----*

میخوانم هستی من ، هستی من ، هستی من

                                                                                        امید L2

*: در این قسمت دوستان مجازند نام کوچک فرد مورد نظر خود(همان معشوق خودمان) را بنویسند و این شعر را به عنوان هدیه روز دختر به وی تقدیم کنند باشد که مورد قبول ایشان قرار گیرد .

تازه بعدشم اگه کسی با خانومش دعواش شده اجازه میدم این شعرو با نام خودش به خانومش هدیه بده شاید آشتی کردند و یه اجر و ثوابی هم برای ما داشت!!!!؟

در آخر هو یه مطلب طنز کهاین روز عیدی خنده رو لبای قشنگتون بشینه

گویند چون دختری زیبا رو(استغفروالله) دیده از دنیا بر ببست و از دیار فانی سوی دیار باقی شتافت و  هزیز این غم را بر دل عاشقان کرور کرور خود گذاشت چون این درّ گران بها و منبع لطف و زیبایی و خوبی را در خاک نهادند و آب بسیار از دو صد دیدگان بستگان بر مزار گاه وی برفت زان پس گلی شقایق گونه ، لاله رنگ ، و محمدی بوی از مزار یا همون قبر خودمون وی روییدن نمود و صحنه ای بس زیبا و دراماتیک آفرید که حس نوستالژیک(چی چی ژِیک؟) عرض شد نوستالژیک هر بیننده را بر انگیخت و وی را حالی به حولی (همون منقلب) ساخت.

حال من یعنی شیخ امید بن سیفی زاده بلقور منش که علاوه بر ادب در علم جبر و اعداد هم دست توانا دارم( در این حد که در حد یک دقیقه میتوانم مسایل سختی همچون دو دوتا = ۴ تا یا سه سه تا = ٨ تا را حل کنم) چنان استاد ادبی که عرض شد حساب نمود که اگر بیش از نیمی از دختران عزیز لطف نموده منت بر ما گذارده زحمت را از این جهان ناچیز کم کنند و همراه عمو عزراییل ددری بروند بی شک و قریب به یقین دنیا به گلستانی تمام و کمال مبدل خواهد شد.

باشد که روزی را ببینیم که عالم گلستان و گل اندود شود آمین.

 

از همه دوستان (خواهران غزیز مخصوصا) خواهشمند است اگر بعد از مطالعه این مطلب طنز که کار خودمه احساس نیاز شدیدی به فحش دادن به نویسنده کردید بنده به گوش جان نیوش میکنم اما لطف کنید فحش های زیبای خودتون رو به صورت خصوصی ارسال کنید.ممنون میشم. 

یا حضرت معصومه

 

 

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸۸/٧/٢۸ - امید رضا داستان پور

خبر

سلام دوستان بعد ازمدت ها تونستم یه وبلاگ بسازم و چند تا از کارام رو که با سازدهنی نواختم واستون بزارم.

امید وارم خوشتون بیاد.

www.sazdahani2.blogfa.com

    

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸۸/٧/٢٢ - امید رضا داستان پور

خودکشی

 

سلامی به عطر و رنگ و داغی خون

خیانت خیانت دروغ پلیدی  اینا واژه هایی که ما توی زندگی روزانه میبینیم.

دیگه خبری از عشق و صفا و راستی صداقت و دوستی نیست گویا این مفاهیم سال ها پیش مردند و ما بیهوده به دنبالشون میگردیم.

 

من توی این مدت یک ماه خیلی با خودم کلنجار رفتم چون احساس بیهودگی شدیدا در من رخنه کرده و از خودم نا امید شدم از زندگی سگی که دارم.

شاید از این متن تعجب کنید مخصوصا دوستانی که من رو میشناسند اما باید بدونید که فریاد من از دست خودمه نه از کس دیگه.

تنفر شدید از  نفس خودم دارم.

بَسه ،آدم چقدر به خودش دروغ بگه خسته شدم از بس از گل و بلبل گفتم و این درد لعنتیو تو سینم حبس کردم اما امشب شب میعادِ.

 واسه ی مردن شب خوبیه.

 

این شعر از کارای جدید منه که توی سبک استاد شاملو سروده شده و یه شعر سپید هست.

 

حالا با یه فضا سازی که قبل از خوندن شعر حتما لازمه خونده بشه کارمون رو شروع میکنیم.

یه جوونه ٢۴-٢۵  رو تصویر کنید که توی یک اتاق تاریک با چشمک چراغ راهنمایی قرمز رنگی که نورش به داخل اتاق میتابه نشسته.

یه قاب عکس توی دستشه و چشماش خیسه.

حالا به زمزمه های بغض آلودش گوش کنید که میگه:

میکُشم،میکُشم،به خدا سوگند میکُشم

به خدا سوگند خودم را با تمام انچه در من است

میکُشم

اینک

تیغ در دست

دست درمقابل

رگ موجود، این شارع حیات بدن

خون در رگها در جوش

حیات در خون در جریان

و چشمان تو حیات

آه چشمان تو

وچشمان تو

وچشمان تو

وبغض

وبغض

وچشمان تو

چنین جدا از من

و من

و من

و آه من دیوانه

به خدا سوگند میکشم

دیگر نمیخواهم این روزان بی چشمانت را

چرا که روزان بی حیاتیست

و من بی شک عروسک وار

در این صفحه شطرنج روزگار

چون مهره ی شطرنجی

سرگردان بین این سیاه و سفید̊ خانه های عالم

ماندنم چیست؟

تا کی بار سنگین معصومیت چشمانت را

تاکی لذت نگاه بر تصویر پوسیده گوشه ی قاب ترک بسته ی ذهن را

تاکی لطافت کلامت را

تاکی

تاکی

تاکی

باید به دوش بکشم این همه بار را

حال آرشه ی* تیغ در دست

و رگان همچون سیم های کشیده بر ساز شکسته بدن

میخواهم دلنواز ترین آهنگ را

میخواهم گوشخراش ترین اهنگ را

میخواهم آخرین آهنگ را

به یاد تو بنوازم

با کشیدن تیغ روی رگهایم

گوش کن این آهنگ گوش نواز مرگ است.

آرشه را روی سیم ها میکشم

آه که چه آرشه کشیدن لذت بخشی

گوش میکنی؟

صدای باران می آید

صدای چک چک

می چکد قطرات خون روی دست نوشته هایم

باغ تمام اشعارم که روییده زخون دلم بود

اینک با این شرشره ها سیراب میشود

نگاه کن

خون ها روی عکست مثل غازه و سرخاب است

چقدر ناز شده ای مظهر حیا

چقدر ناز شده ای نازنین من

آخر تورا هیچکس آراسته ندیده بود

بریز

بریز

ببار

ببار

انگار قطرات اخر است

چشمانت

چشمانت

این دو کهکشان حیات

کاش در این هنگام گاه مرگ

در مقابل،مرا نظاره میکرد

نگاه کن دارم به ستاره ها میرسم

آخر امشب قرار است مهمان خدا باشم

خداحافظ رفیق.

*آرشه: وسیله ای که در سازهایی مثل ویالون و کمانچه روی سیم ها میکشند و ساز مینوازند.

                                                                                                 امید L2خوذکشی

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸۸/٧/٦ - امید رضا داستان پور

تولدی دوباره

                                           هوالعالم والمحبوب

رب اشرح لی صدری و یسر لی امری....

عالیجناب،

من تنها برای شعر گفتن است که زنده ام

و اگر زندگیم را بگیرید....

آنگاه تنها برای زنده ماندن ، شعر خواهم سرود

دوستان جان سلام

چندی پیش بود که دل گرفته از این خاطر بودم که با شعر گفتن احساسات خود را درقالب کلمات به بند میکشم.

مدتی وبلاگ تعطیل وکار سرودن نیز همچنین شد.

بعد از مدتی که نمی سرودم بغضی سنگین در سینه ام جای گرفته بود و از همیشه دل تنگ تر .

تا این که به این نتیجه رسیدم که شاعر اگر شعر نگوید خواهد افسرد.

واما بعد برای باز گشایی مجدد وبلاگ به جوشش افتادم و در این تکاپو که با چه مطلبی دوباره کار خود را آغاز کنم.

تا اینکه جمله بالا را که از یک شاعر فرانسوی است دیدم و بهترین حسن شروع برای دوره جدید.

بله به درستی که

من تنها برای شعر گفتن است که زنده ام

و اگر زندگیم را بگیرید....

آنگاه تنها برای زنده ماندن ، شعر خواهم سرود

و اما در دوره جدید سبک شعری حقیر تغییر مشهودی داشته که امید دارم مورد پسند واقع شود.

این شعر هم به عنوان شروع تقدیم شما جانان میکنم باشد که مورد قبول واقع شود.

قبل از مطالعه این شعر حتما و حتما شعر کاش میشد را از آرشیو مطاله کنید(فروردین 87) تا لذت مضاعفی از این اثر ببرید.

در پایان امید وارم در این ماه شعبان المعظم دل های همه قرین نسیم محمدی مست رایحه حضرت حجت روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمهی فدا قرار گیرد.

واما...

شعری به بهانه میلاد

تقدیم دوست

                                                 منِ منّت کشِ زار

پیشتر ها گفتم کاش میشد

گلی از باغ نگاهت تو به من میدادی

تا که من وقت سحر

منت نیم نگاه خورشید را نکشم

آری اما اکنون

باغ گل های دو چشمت اینجاست

باغ گلهای اقاقی دو چشم تو خمار

آری اکنون اینجاست

باز اما این من

منِ منّت کش زار

باید از صبح به هنگام سحر

منّت چشم ترم را بکشم

شاید آن روز قراری گیرد

تا که در فاصلهء بین من و دستانت

اشک کمتر ریزد یا سبکتر بارد.

پیشتر ها گفتم

 کاش از برق نگاهت شرری می امد

من ندانستم از آن شمس دل افروز دو چشم

شرری نه که نهیبی گویا

از دل خورشید است

آید و من که نه خلقی ز تَبش میسوزد

بدهد بر بادم

بِکنَد بنیادم

شرر آتشی عشق تو و خِرمَنِ من.

پیشتر ها گفتم

کاش از عطر صدایت تو به من میدادی

بی خبر از همه جا

که من گنده دل از عطر دلم هوش رود

بوی مریم همه جا پیچید است

و من از بوی تو مدهوشم و سرگردانم.

پیشتر ها گفتم

کاش از سرخی لبهای تو من میمُردم

که دگر وقت غروب

منت سرخی خورشید و شفق را نکشم

من طمع کردم و جان نسپردم

بعد دیدار گل اخگری لبهایت

باز اما این من

منِ منّت کشِ زار

هر دمی تنگ غروب

بکشم منّت سرخی و شفق

که دمی با من بیش

تو بمان ای چو لب یار ، شفق

تا که من در طمع رنگ لبت

چشم دوزم به افق های قریب

آی یادش جاوید

یاد داری که تو را

پیشتر ها گفتم

کاش از ناوک مژگان تو تیری میجَست

ناز شستش که چه دستی و نشانی دارد

تیر مژگان تو در نقطه ی بغض دل من

تا ابد می ماند.

پیشتر ها گفتم

کاش میشد که زمان را می چید

حال هم میگویم

کاش میشد که زمان را میچید

چه که این ثانیه ها

همچو رسمان بلندیست میان من و تو

پیشتر ها گفتم

کاش میشد که همه قاصدکان

و نسیم سحر و باد روان

همه در گوش تو این میگفتند:

دوستت میدارم

من تشکر دارم

از همه قاصدکان

و نسیم سحر و باد روان

که پیام دل این بنده ی درمانده ی زار

به تو فهمانیدند

پیشتر ها گفتم من تو را میخواهم

باز هم میگویم

ولی این بار ز هر بند که بر بند دگر پابرجاست

من تو را میخواهم

نه کَسِ دیگر را

باز در آخر حرف

پیشتر ها گفتم

دوستت میدارم

پس از این نیز بدان خواهم گفت

دوستت دارم من

منِ منّت کشِ زار

                                                                       امیدL2

 

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸۸/٥/۱٤ - امید رضا داستان پور

حرف آخر

و اما سلام سلامی به رنگ شام آخر

شاخه هایم از طوفان شکست ولی تو بیگانه نبودی و مرا فهمیدی.

خستگیم از نگاه خموشم پیدا بود و تو مرا میدیدی که خسته ام.

شاخه های غم را از درخت امید شکستم و در انتظار شکوفه دادنش نشستم.

با هر درد تو را در کنارم گر چه نبودی ولی احساس کردم.

باغ درختان سرو جایی بود که ما هر بار دلانه هم را ملاقات میکردیم.

و تابستان گرم گرم زمانی بود که من دستانم را در هیچ باغچه ای عاشقانه نکاشته بودم و در امید دوباره سبز شدن میزیستم.

صدای پای زمان و سکوت و تنهایی و آوارگی H2O و Nacl خالی.

قیچی بزرگ سیاهی هم برای کندن ذهنهامان از یاد خوش دوست داشتن ها بی فایده بود.

کلامی به پاس حضور و کلامهای دیگر از همین دست.

نام من هر چه که بود باز گذشت.

و منی که نتوانستم حرف دلمرا بزنم اگر چه گفته بودم که میزنم.

ومنی که نتوانستم تو را به ساحل وهوا ببرم.

و من ،یک من گناهکار ، گناهی به عظمت کتمان عشق اکنون در فرای فصلی سرد ایستاده ام بدون گرمای وجود تو.

و باخته در این بازی کشمکش بین عقل و احساس.

من باختم.

آری من باختم.

ادامه دارد ............

سلامی دوباره باز در نزدیکی یک انتها.

نیچه می گوید که شاعران آب را گل آلود می کنند تا عمیق تر جلوه دهند

از طرفی استاد اخوان ثالث در مقدمه ی کتاب در حیاط کوچک پاییز در زندان و جای دگر در کتاب دوزخ اما سرد به این نکته اشاره می کند که شعر تجلی احساسات شاعر است که در غالب کلمات و ابیات د رمی آید و تا وقتی که در دل است تنها یک حس است.

ولی من در مورد شعر و شاعر نظری شبیه افلاطون دارم.

حرف من این است که شاعر با به بند کشیدن احساسات خود در غالب شعر و به صورت ابیات ظلم بزرگی به خود و احساسات خود و فرد مقابل خود میکند.

 چراکه مگر میتوان بغضی را که با ندیدن یک معشوق در گلو ایجاد می شود در غالب ابیات نشان داد و یا میتوان پاکی یک احساس را در کلمات گنجاند.

 

آری پس ما یعنی ما گروه شاعران از ظالم ترین افراد اجتماع هستیم.

آری ما آنان هستیم که احساسات را به بند کشیده وآنها را تصنعی میکنند.

البته این تنها در مورد اشعار احساسی نیست و من هنگامی که در مورد اهل بیت و حتی موضوعات اجتماعی نیز قلم میزنم مورد اشتباه وخطا هستم چرا که یک شعر هیچگاه نمیتواند آنچه را که هست نشان دهد.

واین چالش ها به اینجا رسید که تصمیم گرفتم موقتا کار شعر رو متوقف کنم و به مطالعه کتب فلسفی د رمورد شعر از بزرگانی مثل نیچه و سقراط و افلاطون و داستایوفسکی بپردازم.

در آخر از همه ی دوستانی که پیگیر کار دست نوشته های بی ارزش این حقیر بودند کمال تشکر را دارم و اگر در مُقال میگنجید نام همه را می آوردم و رسما ازآنها تقدیر میکردم.

قربان همه ی شما و دلهای ناز و مهربونتون ممنون از لطفتون.

واما این شعر آخری که احساس میکنم نشون میده که چقدر د رمورد شعر دچار چالش شده ام و اصل مساله چیه !!!

                                                    حرف آخر...

در کوچه سار بی کسی گیس سیاه شب

آشفته پیچ خورده و افشان روانه بود

گویی نسیم پیچش آن روی شاخه ها

گاهی تکلّم و گاهی ترانه بود

در کوچه سار بی کسی ام نور ماهتاب

تنها تللو روشن ولی کبود

آنجا که سیه وار کوچه را

تنها سپیدی ذهنم رخ تو بود

در کوچه سار بی کسی اکنون قدم زنان

یاد خزان بی تو شدن رنگ خاطرم

با ناله های خش خش برگی به زیرپام

یادت برون نمیرود از ذهن قاصرم

در کوچه سار بی کسی آن شب شراره ریخت

از چشم آسمان سر کوی بلند غم

معشوقه خاک و ابر یک بهانه بود

تا آسمان ببوسدش از قطره دم به دم

در کوچه سار بی کسی آن شب کسی نبود

میدیدمت که دور میشوی اما سراب بود

ناگاه تمام آن شب و آن گاه و کوچه سار

ترکید روی سرم چون حباب بود

در کوچه سار بی کسی این بار بی خیال

ایتها ترانه بود و اینها خیال و بس

تا مینگرم که چه دارم ز عشق تو

یک مشت کاغذ شعر از سر عبس

کو کوچه سار بی کسی؟، کِی کنار تو؟

مشتی مُزخرف حرفی به شعر رفت

بی زارم از فریب خودم با تِم خیال

روزان بی کسی ام وای و حیف رفت

من خسته ام ز نگفتن ز کِتم عشق

روزی بدان که سفره ی دل باز می کنم

با هق هق این بغض چند سال

آهنگ عشق را برای تو ساز میکنم

در کوچه سار شلوغی به زود زود

مآیم و میشکنم تا رها شوم

یا میشکنم خرد میشوم و یا...

دستی به دست تو می دهم تا رها شوم  

کمترین رقم از حقیرترین در وادی هنر امید رضا داستان پور حسین آبادی - لودری ٢

یا حق التماس دعا و به امید دیدار  

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/۱٢/۱۳ - امید رضا داستان پور

دارم میرم

سلام

آخرین روز هم صحبتی ما سه شنبه ١٣/١٢/١٣٨٧ و آخرین شعر

حتما سر بزنید

یا حق

                                                     امید لودری ٢

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/۱٢/۱٢ - امید رضا داستان پور

آمدی تنهایم را کم کنی !!

                                              هو العالم والمحبوب

سلام دوستان و سلام ای آشنای خوب

سرد است فصل زمستان ودلم فسرده است ،

قلبم میان طوفان بی کسی ام وای مرده است

گرمای دست تو کجاست تا مرهمی شود ،

آری برای غنچه ای که چنین پژمرده است

 

وای از دلم وای از دلم در بی کسی در بی کسی ،

وای از دلم وای از دلم با این همه دل واپسی

وای از دلم وای از دلم تنها پناهش گریه است ،

وای از دلم وای از دلم از بی کسی از بی کسی

 

دیوانه ام دیوانه ام ، تنهام

تنها میان این همه غمهام

هر روز میببینم گل رویت

دیوانه ام امروز چون فردام

 

دیگه تموم شد !!؟؟ دیگه سر ریز شد !!؟؟

ظرفیتم رو میگم ، کاسه صبرم رو میگم

دیگه کم اوردم ، دیگه خسته شدم

کسی هست یه راه حل به من بده با که با یه دل بد بخت فلک زده چی کار میشه کرد؟

منتظر پیشنهاداتتون هستم

کاملاً مشخصه که غات زدم ، نه ؟

خدا خودت کمکم کن .

تنها کاری که میتونم بکنم اینه که حرفای دلم رو توی وبلاگ خالی کنم.

راهی جز این ندارم.

تنها چیزی که از تو برای من مانده یک بغل دل واپسی و هزاران غم که از دل تو بر دل من نشسته ولی گله ای ندارم چون اصل مطلب همینه.

 

 

                                                             آه

                                         آمدی تنهایم را کم کنی !!

 

آمدی تنهایم را کم کنی

این دل بیچاره ام بی چاره شد

دل که سرگردان و حیران مینمود

آمدن آن و همان آواره شد

آمدی تنهایم را کم کنی

بی کسی هایت به من همدم شدند

بی کسی هامان چو بودند سالها

دور و اکنون همنشین هم شدند

بی کسی هایم دوتا شد آمدی

در درونم ریختی دلواپسی

در کتاب شعر قلبم مانده بود

از تو اکنون قصه های بی کسی

آمدی شد غصّه ام غم های تو

هر شب این تکرار من از حال او

ای خدا داری خبر از یار من ؟

خارکی نارفته اندر پای او؟

آمدی هر لحظه از این آمدن

میرود دل لحظه ها از دست من

یک  دو جامی از شراب یاد تو

وای از دست دل بد مست من

آمدی امّا نشد آرام هیچ

موج های وحشی دریای دل

آمدی نظمم دهی وزنم شکست

فاعلاتن فاعلاتن مفتعل 

آمدی باغ دل پاییزی ام

سوخت برگش از غم آه دلت

شد زمستان برف اشکم ریخت زود

بر کویر خستگی گاه دلت

آمدی امّا ندارم من گله

از تو من با این همه توصیف ها

جز یکی گشتن مگر راهی بود

بر فرای عشق را تصنیف ها

معنی عشق است با غم تک شدن

عاشق  ومعشوق را یک جملگی

واپسی ، دلتنگی و تنها شدن

بی کسی بیش از پس اندر جملگی

                                                                                                                                  امیدL2

آه

 

 

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/۱۱/۱۳ - امید رضا داستان پور

 

تاتیبلت نیبتلاتایبلت تتبتتب تبتتتب

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/۱٠/٢۳ - امید رضا داستان پور

در خرابه ماه آن شب مویه کرد

سلام به همه ی عاشورایی های عزیز که دلتون الان مثل خیام کربلا سوخته و چیزی ازش نمونده.

پس بزارید نمک به زخمتون بپاشم و این شعر رو که درباره بزرگ بانوی کوچک حضرت باالحوائج رقیه )س( رو بذارم و کار حسینیه ما به همین جا ختم به خیر بشه.

البته فکرای زیادی واسه ایام محرم داشتم ولی امان از دست این امتحانات.

امید وارم این شعرو امام زمان از من قبول کنه و درخواست از شما اینه که به تمام وجود و دقت این اثر رو بخونید تا نکاتی که سربسته به اونها اشاره شده درک کنید و روحتون از چشمه سار زلال حزن رقیه سیراب بشه.

 

 

                                                             

التماس دعا

                                    در خرابه ماه آن شب مویه کرد

گوییا آمد یکی نایی حزین

پر ز آه و پر ز بغض و پر زکین

گوییا آری صدای گریه است

سوز آهنگش حزین و مویه است

گوییا طفلیست این یا کودکی

یا یتیم بی نوای کوچکی

گوییا آمد صدا از این طرف

از خراباتی کمی تر آنطرف

میروم سوی صدا با واهمه

زجّه هایش گشته اکنون خاتمه

میشنیدم یک صدای زمزمه

خسته، لرزان و حزین چون فاطمه :

- این سر دردانه ی پیغمبر است

کهتران و مهتران را بهتر است

این همان سرو چمان زینب است

این حسین است آری این راس الاب است

ای پدر حالا جوابم میدهی

با صدایت جرعه آبم می دهی

قطع شد حرف تو ای ابرو کمان

روی نی از ضرب چوب خیزران

بعد تو بابا چه تنها مانده ام

در میان خارها وا مانده ام

بعد تو سیلی به جای بوسه بود

وصله ی بیگانه و دریوزه بود

بعد نازی های تو با روی من

بوسه هایت پی به پی بر موی من

نصف موهایم میان شعله سوخت

نصف دیگر را  عدو برد و فروخت

این چه قوم است ای خدا یاللعجب

در شقاوت انتخاب منتخب

راس با با از قفا ببریده اند

وای اینان سر بریدن دیده اند؟

سر بریدن از قفا وای ای خدا

کن تمام زین مصیبت انتها

من سخن کوتاه می دارم پدر

عمر با من نیست امشب تا سحر

بر لب خشکت ترک ها از عطش

ذکر تحلیل* است با یک خطّ کَش

بوسه میخواهم ز لبهایت پدر

هم عمو و هم تو من را منتظر-

بوسه ای و ناله ای فریاد و آه

رفت آن دردانه تا سوی اله

در خرابه آری آن شب بزم بود

بحث شعر و شور و عشق و نظم بود

در خرابه ماه آن شب مویه کرد

از غمش آری خدا هم گریه کرد

*: لااله الااله

                                                                                غلام حسین(ع) امید L2

 

 

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/۱٠/٢٢ - امید رضا داستان پور

آب‘ عطش ‘ عبّاس

محرم

سلام عاشوراییان عز یز 

این روزها وسعت غم در حال میل به بینهایت است و فردا قرار است در نقطه ی عطفی به نام حسین در نموداری به نام نیزه و در مختصات یک سر به اوج خود برسد.

امروز ادب را به سوگ نشسته ایم و نبودنش را تا فردا که اگر فردا میبود شاید زینب .... !

و امروز دلمان به یاد دل عباس هنگامی که حسین  او را فرمود : برادر میخواهی تنهایم بگذاری ؟

طوفانی می شود که چها که عباس نکشید از  این حرف.

و امروز چشمان گنهکارمان همچون مشک که از گناه سوراخ شدنش میگریست گریان است.

یا للعجب این چه مصیبتی و چه حکایتی است.

دیوانه شویم در غم عباس و جام جم جهان نمای جنون حسین در دست گرفته و عالم را از دریچه حسین بنگریم که چه بِهتر دیوانگی بدین سان را تا چون بد صفتان یزیدی صفت بدکاره عاقل بودن.

سیاه میپوشیم آری تا جهان را غم بگیرد و گریه میکنیم تا مژگان بسوزد و نعره میزنیم تا گلو پاره شود

و شما از دور نگاه کنید و به تفکر خشک ما بنگرید و با حال خوش خود بگذرید ما را جمع بودن با حسین خوش است.

 

این شعر را به حضرت ادب تقدیم میکنم:

                                               آب  ' عطش ' عباس

میسَره :

ناگهان عباس از اسبش فتاد

گو زمین بر چشم او صد بوسه داد

او فتاد و مشک و بازویش فتاد

روی دستان ؟  نه ' به گل رویش فتاد

چشم ها غرق به خون اشکی نداشت

چشم ودستش هیچ او مشکی نداشت

غرق خون دادش ندا شکرت خدا

دست و مشکی نیست پس اَدرک اخا

گفت واویلا برادر خسته ام

چشم ها را بهر خوابی بسته ام

خواب طفلانی که عطشان ' تشنه اند

د رکمین ظلم و جور و دشنه اند

میمَنه:

چون علم از دست عباسش فتاد

روزگارش در فلک پس بد نهاد

ناله نه آهی  زِ سودایش بداد

دست خود بر سینه ی سودا نهاد

خم شد آن تک یل کمر چون ذوالفقار

در غم هجر و غم ظلم و بَرار*

پس بکرد این پا و آن پا صد هزار

تا رود بر پیش نعش تک سوار

چون قدم بنهاد بر آن کارزار

هر کسی کو بود پس شد بر فرار

ادب:

چون برادر را بدیدش با وِغار

بر تنش انگار بنشستی قرار

گفت چشمانم پر از خون و غم است

دیدن تو آری امشب مرهم است

حال گرد و خون ز چشمم زَن کنار

تا ببینم روی تو ای گل برار

سر به زانوی تو دارم زین شمول

حیف کو من نیستم اِبن بتول

مولا:

گفت عباسم بخوابا خسته ای

آری الحق کز ادب وارسته ای

* : در زبان محلی- برادر-

                                                                                       

                                                                                                     امید L2

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/۱٠/۱٧ - امید رضا داستان پور

پرواز را به خاطر بسپار

سلام بر سیه پوشان وادی عشق

سلام بر سیه پوشان در غم مرگ همان یکدانه معبود رشادت وار جنگِ خوش کلامش، روی سیمین عاشق الله و والا یار حق در کار هستی.

سلام بر همه ی عاشورائیان عزیز

در این روز ها دلم هوای دیگری دارد و اشک این H2O،Nacl خالی امانم نمی دهد.

اگر در این روزها دلتان شکست تنها در خواست یک دعا از شما دارم و آن عاقبت به خیری همه.

این شعر هم پیشکش به حضرت عشق (ع) تا شاید.....

در ضمن وبلاک ما هم مثل همه جاهای دیگه برنامه ویژه محرم داره

توی این ایام حتمآ سری به حسینیه ما هم بزنید

     پرواز را به خاطر بسپار 

((پرواز را به خاطر بسپار  پرنده مردنیست))

این جمله را هزار بار به خاطر سپردنیست

پواز یعنی عروج سوی آسمان

پرواز را به تو می گویم شنیدنیست

پرواز معنی قشنگ 72 تن است

هر تن به اندازه هزار بیت ستودنیست

پرواز آبشار سپید گیس مظاهر است

نامش حبیب و نبرد شیر پیر دیدنیست

پرواز معنی قاسم از مرگ تا اهلی من العسل

شیرینی عروسی اش امشب چه خوردنیست

پرواز معنی علی اکبر لیلی صفت است

ماه مدینه  به خدا قسم دل ربودنیست

پرواز معنی کانک قد خلِقَت کَما تَشا

که گفته دگر شبه پیمبر آفریدنیست

پرواز معنی پرهای فتاده به خاکِ عباس

ماه میان دشت فتاده چه نازش کشیدنیست

پرواز خفّت واژه های ادب تا عباس

ز شاه قمر گوشه ی چشمش خریدنیست 

پرواز معنی کودکی سه قطره خون صد تب تاب

پشت هزار زجر از این غم خمیدنیست

پرواز معنی حسین معنی عشق تمام

جز روی او به وادی عشق بهتر ندیدنیست

پرواز معنی خورشید به روی نیزه ها

جز وصف دوست هر آنچه بخونی ناشنیدنیست

                                                                                          امید L2 

 

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/۱٠/۱٤ - امید رضا داستان پور

ساحل آرامش

سلامی به عطر امروز که دلم بوی حرم امام مهربانی ها را دارد

الان که دارم وبو واستون مینویسم با حرم امام مهربونی ۵٠٠ متر بیشتر فاصله ندارم و به یاد همه ی دوستای عزیزم مخصوصا کسایی که به من لطف دارند و به وبم دائم سر میزنند.

هدیه من به شما نماز زیارتی که امروز به نیابت همه ی دوستام و با ذکر اسم تک تک اونا خوندم و کلی دعاشون کردم.

یوخ(ye vakh) _ یک اصطلاح اصفهانی به معنی یک زمان _ فکر نکنید که من اینجا هم شما رو یادم میره ها.

این شعر هم اول تقدیم به امام مهربونی و بعد تقدیم به همه اونایی که دوست دارند الان اینجا باشند.

                                                 ساحل آرامش 

گویم برایت از این پیمانه ی ظلمانی

آری چگونه پرشد از باده ی سلطانی 

منظور من در اینجا پیمانه ی دلم راست

از می شاه شرقی پر گشته است آنی

بیکَس ترین منم من در درگه ره دوست

در بی کسی دلم را بی شک نموده فانی

رنگ سیاه ذَنبم قلبم نموده اَسود

اما نموده دعوت آن لافتای ثانی

از سرزمین پَستان من را نموده دعوت

ننموده منّتم را بنموده است خانی

هر ره که بود طی شد اکنون نموده ام وصل

در ساحل آرامش این دل شده طوفانی

حرمان حجر یکسو ، یکسو جمال رویت

جز ابروی کمانت تیری به این برّانی

من آمدم بسازم ویرانه ی دلم را

آری نداشت مویت چیزی بجز ویرانی

در واصل دو ابرو دل از فلک تو بردی

چیزی مگو ز چشم و آن برو کمانی

لب نیست هی سکوتی بهتر بگو تو وصفش

آورده شرم و خجلت بر لولوِ یمانی

در گودی دو چشمش اقمار مشتری راست

برقی ز گوشه ی چشم تابیده آسمانی

از برق چشمت ای دوست دل آتشی نهان ست

در شعله های مستی ساقی بده امانی

با چشمه های اشکم من درگهت بشویم

همچون گلاب قمصر در روز گلفشانی

آری ببخشم ای دوست چون گر مرا نبخشی

در غم دهم یکی آه در بطن آه جانی

من نقطه ای صغیرم در واژه گاه وصفت

آری که نقطه ی تو مجموع هر جهانی

پس وا نده امیدم در این کویر ظلمت

آری که مرهمی دوست بر جُنحه ی دلانی

                                                                                          امید L2

 

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/۱٠/٥ - امید رضا داستان پور

بزنی یا نزنی !

سلام

صبح ها روزم را با نان و پنیر و شیرینی نام خدا و چای شروع میکنم

بعد به یاد توام

قدم هایم را که به پرده گسترده روز میگذارم به دور از خیابان و کوچه

به یاد توام

الان در کدام کوچه ی دور از منی‌؟

نماز که میخوانم بعد از همدمی نسیم هر که را که یادم باشد دعا میکنم

ولی همیشه

بعد هر نماز

به یاد تو ام

شب ها که میروم به بستر و ستاره های خیال را در واقعیت ذهن میچینم

تا به خودم می ایم می بینم

به یاد توام

الان که دارم مینویسم باز به یاد توام

آخر یادت تنها چیزیست که همیشه میماند

                                                             

                                           به استادم قیصر که هر شعرش برایم پیامی دارد 

                                               بزنی یا نزنی !

حرف دل را بزنی یا نزنی

به خدا می دانم می دانم

اینکه از که و کجا یا که چطور

از دلت لب زدنت میخوانم

از دل خسته ی بشکسته خود می خوانم

که دلم چون دستم می لرزد

هر زمان کین قلمم روی ورق

بهر شعری به هوای رخ تو می لرزد

حرف دل را بزنی یا نزنی می دانم

به همان اشک که هرشب سوی سجاده رهاست

هرچه را نه ، ولی این قاعده را می دانم

عشق توی دلمان تا به ابد پابرجاست

حرف دل را بزنی یا نزنی میپرسم :

(( قاصدک هان چه خبر آوردی ))

چشم در راه خبرهای خوشی از یارم

(( و از کجا و از که خبر آوردی ))

حرف دل را بزنی یا نزنی

حرف دل را ، به خدا خواهم زد

گر بدهکار نشد گوش دلت

حرف دل را به خدا خواهم زد

زیر قولت بزنی یا نزنی

قول خود را ، به خدا می شکنم

قولم این بود که عاشق نشوم

بنده ی عشقم و از این وطنم

دل به دریا بزنی یا نزنی

بس زمانیست که در بحر تو سرگردانم

تویی آن ساحل دوری که سویش میروم و

خود ز دریایی و دریا صفتی میدانم

خار در چشم تمنا بزنی یا نزنی

تیغ فولاد به چشمم زده ام کور شوم

روی گلگون تو را دیدم و این بس ما را

غیر تو هرکه زمینیست از او دور شوم

شک و تردید ندارم که تویی گمشده ام

دست در دست روزی که شوم پیروزم

تویی روشنگر من در ره کوریده ی عشق

شکر ایزد که در امروز به از دیروزم

                                                                                  امید L2

 

 

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/٩/۱٠ - امید رضا داستان پور

مگر ندیدی ؟!!پس بیا !

سلام من بوی باران میدهد امروز

بوی خاک های باران خورده پستو

و درختان خیسیده از باران

سلام من امروز به طراوت چمن های باغچه

و به زیبایی صدای شرشر ناودان است

سلام من این چنین است

چون سلامی به توست

تویی که بهترینی

 

میخواستم توی این مطلب از یکسری از حرفایی که تو این مدت به من زده شده گله کنم و یسری از چیزا رو هم توضیح بدم.

اما یادم اومد که یه کسی که برام خیلی عزیزه و حرفش برام ارزش داره گفته بود که وبلاگ شما جایی که میشه از روزمرگی دور بود و منم حرفای روزمره رو بی خیال شدم.

اما امان از حرف دل

می دونی دیگه از این سرگردونی خسته شدم دیگه داره تحملم سر میاد .

مگه یه آدم چقدر میتونه یه حرفو تو دلش نگه داره؟

مگه که تو آدم بودن من شک باشه چشمک

خلاصه که هنوز باید کلام در قلاف سبز شعر و سبدهای پر گل اوزان بین ما رد وبدل بشه.

به امید روز های طلایی و رویاهای سبز

                    

                                                                                  از خیال تا واقعیت

 

                                          مگر ندیدی ؟! پس بیا !

مگر ندیدی دستان پینه بسته ی قلبم را

که در تار و پود دار قالی چشمم

رَجهای اشک را خفت میزد

مگر ندیدی پیر مرد جانم را

که در خسته کویر دلم

بذر ((اُمیدِ )) با تو بودن را

به امید باران فصلی نگاهت

به زیر کشت دیم برده بود

مگر ندیدی پیرزن غزلبافم را

که با میل بافتنی قلم

با دوکی از مرکب سیاه

به بافتن خیالی سبز نشسته بود

که هم دوتای زیر و یکی رویش* نام تو بود

مگر ندیدی مینا های باغ را

که با آهنگ سلام من به سوی تو

دیوانه وار ترانه خوان و مست می شوند

مگر ندیدی که قلب دست پینه بسته داشت و

چشم تار و پود داشت و

اشک خفت داشت و

جان چو پیر مرد و

دل کویر و

من اُمید و

باران نگاه و

غزل چو یک لباس سبز بافتی و

مینا ترانه خوان ...

مگر ندیدی که اینها خیال بود و وصف

مگر ندیدی ؟

مگر ندیدی ؟

تو که خیال نیستی

خیالی ؟

پس بیا تفاوتی بساز

خروج کن از خیال من

پس بیا تا قلب هامان را به هم

چون دو چینی یکی نصفش شکست و

دیگری نصف

بندش زنیم

تا یکی شود.

*: یک اصطلاح در سبک بافتنی

                                                                                                  امید  L2

 

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/۸/۱٤ - امید رضا داستان پور

فرای عاشقانه ها

سلام به طراوت کویر ، به رنگ هوا ، به بوی شبدر، به لطافت خرچنگ، به گرمی برف ،

و به سادگی تضاد که همه در نزد خداوند عزیزند.

و این شعر تقدیم به همه آنان که خود میدانند!

                                                   فرای عاشقانه ها

من بی تو بی توام فرای از این عاشقانه هست ؟

جز با تو با تو شدن برایم بهانه هست ؟

 

من با جلای چشم تو حضورم دوباره شد

چون روح پاک تو دگر در زمانه هست ؟

 

صد قوم سگ صفت پی بزم شبانه اند

شب تر ز تاری گیس تو بزم شبانه هست؟

 

من در کمند نگاه عقابی فتاده ام

نافذ تر از نگاه تو کجا نافذانه هست؟

 

ابروی تو کمان شده گویی و تار مژگان تیر

صیاد تر از تو کمانی ناوکانه هست؟

 

سرمایه ی محبت من نقد قلب تو

امن وامان تر از آنجا خرانه هست؟

 

تندیس روی تو برایم خدای زیباییست

از این الاهه خدا موبدانه هست؟

 

تا زود زود سخنی ز عشقم نخواهی دید

سبکی برای رسیدن از این زیرکانه هست؟

 

اما من این همه احساس و شعر و غزل

از تو فقط نگاهی و این منصفانه هست؟

 

شمشیر شعر را به قلب تو فرود آورم

من دوست دارمت تر از این عاشقانه هست؟

                                                                                                 امید  L2

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/٧/٢٤ - امید رضا داستان پور

تشکر

سلام

تشکر میکنم از همه ی دوستانی که منو تشویق کردند که با وجود همهی مشکلات به کار ادامه بدم و بی این مسایل بی اعتنا باشم.

مخصوصاّ کسی که حرفهاش به من امید و انرژی میده.

می خوام از صمیم قلب ازت تشکر کنم و امید وارباشم که حرفایی که تو دلمه بتونم یه روزی بهت بزنم.

اما سیستم کاری من یکم تغییر کرده.

از این به بعد فقط ماهی یک شعر روی وبلاگ می زارم و تقدیم میکنم به اونایی که به من محبت دارند و کار منو دنبال میکنند.

امید L2

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/٧/۱٧ - امید رضا داستان پور

نظر سنجی

هو عالم و المحبوب

با سلام به همه ی دوستان مخصوصاَ همکلاسی های عزیز

امیدوارام سال جدید رو خوب شروع کرده باشید.

یه شعر واسه  شهادت امام علی(ع) آماده کرده بودم که قسمت نشد براتون بذارمش.

ولی دلیل اینکه یه مدته وبلاگ رو بروز نکردم یسری مشکلات که حتی باعث شد تا بستن وبلاگ هم پیش برم.

حالا از شما عزیزانی که کار وبلاگ رو دائم پی گیری میکنید میخوام نظرتون رو در این مورد بگید

و قشنگترین شعری رو که خوندید هم واسم انتخاب کنید.

با تشکر

                                                                       امید l2

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/٧/٦ - امید رضا داستان پور

جام صیام

سلام به همه ی روزه دارای عزیز

ماه مهمانی خدا بر همه ی شما مبارک باد . امید وارم تو این ماه بتونیم همه ی بدی ها رو کنار بگذاریم و یه آدم جدید بشیم که هر کسی نتونه تو این ماه خودشو نجات بده کلاش پس معرکست.

این شعرم درد دل من گنهکار با این ماهِ.

امیدوارم دلای هممون رمضونی بشه.

                                                              جام صیام

        ای رمضان درد دلم گوش کن                     بهر من خسته تن آغوش کن

        ای رمضان شهر ثواب و صیام                   پیچ و خم دردم کاووش کن

        ای رمضان خوان کرام اله                        گرسنه ای از کرمت توش کن

        ای رمضان باده ی رنگین حق                    جرعه ای از شهد به من نوش کن

        ای رمضان ای سحرت بوی یار                  وقت سحر یار به من گوش کن

       ای رمضان سجده ی آدم به نور                   نورگنه در سر خاموش کن

      ای رمضان باده ز یارم بریز                        هی بده و می بده بی هوش کن

      ای رمضان لیله ی قدرت به یار                    گو گنهی هست فراموش کن

      ای رمضان این دلم اَسود شده                      با قلم نور منقوش کن

      ای رمضان آبرویم را مریز                          قصه ی من همچو سیاووش کن

     ای رمضان این دل پر از امید                        بهر امیدش ز گنه پوش کن

                                                                                                                                 امید    L2

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/٦/۱٤ - امید رضا داستان پور

دگر هوای تازه هم مرا نفس نمی دهد

سلام بر محضر دوست

امیدوارم حال همه ی دوستان مخصوصآ عزیزانی که پیگیر کار وبلاگ هستند خوب باشه.بزرگی به من می گفت ماه شعبان ماه اصلاحه و زمانی برای آمادگی ورود به مهمانی خداوند.

امید وارم همه توفیق اصلاح و شرکت در این مهمانی بزرگ رو داشته باشیم. این شعر هم حرف دل من گناهکاره و فکر نمیکنم واسه شمایی که دلتون مثل آیینه پاکه مصداق داشته باشه.

 

                                             دگر هوای تازه هم مرا نفس نمی دهد

دگر هوای تازه هم مرا نفس نمیدهد                 دگر می و طرب همی به دل عسس نمی دهد

دگر گناه و ذنب من آب رهانده از سرم               چرا نجات توبه ای به دل نفس نمی دهد

دگر دلم گند گناه ، نه زجّه ای نه نال و آه            ز توبه گنده لحم دل پر ز مگس نمی دهد

دگر طیور دل ره باغ تو را نمی کند                    به یاد دانه های تو پر ز قفس نمی دهد

دگر سرای قلب من شد گذر غیر تو دوست          که نقد روی ماه تو جز به عبس نمی دهد

دگر دلم مچاله شد از لگد دَد صفتان                   قول شرف دگر اُمید دل به هوس نمی دهد

دگر دلم شکسته در دوری از دیار تو                 و سیل رود اشک من ره به ارس نمی دهد

دگر نماند طاقتی دگر به خاک مانده ام                   چرا مرا هدایتی ز خار و خس نمی دهد

دگر اُمید کشته شد از پی خنجر هوس                  چرا کسی بشارتی ز پیش و پس نمی دهد

دگر تمام شد غزل و مانده حرف آخرم                   چرا فقط اِشارتی به ما و بس نمی دهد

                                                                                                                                        امید  L2

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/٦/٥ - امید رضا داستان پور

تبریک

مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید.

میلاد مسیحایی امام نجات و آفتاب آسمان هستی پیشاپیش مبارک باد.

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/٥/٢۳ - امید رضا داستان پور

من درخت سبز با تو بودنم

سلام

از همه دوستانی که لطف میکنند و به وبلاگ سر می زنند نهایت تشکر را دارم.

این شعر همه ی حرف من برای توست.برای تویی که در امید رّستنی.

                                                            من درخت سبز با تو بودنم

من درخت خشک آشناییم

رسته در جوار جوی خشک عشق

شاخه های خشک من

ارزشی ندارد ای آشنا

جز از آن که وقت سردی از نبودنی

در اجاق قلب خود نهی و آتشی

بهر گرمکی هوا به دل زنی

من درخت خشک آشناییم

ارزشی ندارم اینکه جز تو آتشی

از نگاه گرم خود به من زنی

یا جز اینکه بی نگاه و بی کلام

بر درخت خشک بی کسی تبر زنی

من درخت خشک بی تو بودنم

میوه ای نیست درمن

بجز دو چشم آبدار

بیش از این دِین بر گردنم مذار

نه،بجز میوه های فصل گرم انتظار

من درخت خشک بی تو بودنم

رویشی نیست جز به بیشه زار چشم تو

در تمام شاخه های خشک من امیدِ زندگیست

بلکه شاخه های من به زیر پای تو

در امید رستنی دوباره بشکند

من درختی ام بجا ز اندکی امید

ریشه های من دویده و دویده و دوید

چونکه در عمیق خاک پاک تو

از کلام تو به شبنمی رسید

من درخت سبز با تو بودنم

ریشه های من تمام من برای تو

سبز می شوم ولی بدان به ساعتی

تا تمام من شود تمام تو.

                                                                                                                            امید  L2

 

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/٥/٢۳ - امید رضا داستان پور

 

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/٥/۱٦ - امید رضا داستان پور

شهاب هدایت

سلام

سلامی به وسعت دل رجبییون و به طراوت ماه شعبان

میلاد سه ابر مرد و سه کهکشان نور، خدای رشادت امام حسین(ع) الاهه ادب و ماه بنی هاشم حضرت عباس(ع) بر همه دوستان مبارک.

این تحفه ناقابل تقدیم به حضرت دوست مولانا امام حسین(ع) که هر چه داریم بی تعارف از آن اوست.

                                                                    شهاب هدایت

سومین اختر بیامد آسمان پر نور شد

                                                 چشم بی چشمان عالم از جمالش کور شد

گوییا آمد می هفساله ی انگور ناب

                                                 ریخت بر خم خانه ی دل عالمی پر شور شد

ما همه مست از می عشقش به خم خان شعور

                                                 عالمی می نوش بی هوش از میش مخمور شد

یا که گویی آمده لولی وشی کز روی او

                                                 عقل بارش بست و از سر خانه ی ما دور شد

از نوای نام او شوری به شور ما فتاد

                                                   سر ز عود و دف به شور و حور و هم ماهور شد

چون که آمد رخنمایی کرد بر عالم شهاب

                                                    شمس و شاهد روُ  ماه آسمان بی نور شد

چون که از ما شد نظر بر نام بی همتای او

                                                    چشم ما با آتش نام حسین پر نور شد

چشم او از لولو ایمن ببرده رنگ و آب

                                                     چشم ما هم تا ابد از تاب او چون هور شد

بر لبش بنهاد بوسه مصطفی با افتخار

                                                     دودمان عشق از حرص لبش نابود شد

این حسین است این شباب شاب اهل جنت است

                                                    عالمی اندر نوک موی سرش چون مور شد

بعد آن ضرّاب خانه کرد بر پا جان حسین

                                                   قلب ما بر مُهر عشقش تا ابد مهمور شد

من امیدم ناامیدم پس مگردان یا حسین

                                                   قلب من در صحن شش گوش غمت محصور شد

گر بیامد بر قلم این اندک و کردم خطا

                                                   از خطایم درگذر از دست دل مجبور شد

                                                                                                                         امیدL2

 

 

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/٥/۱٦ - امید رضا داستان پور

بگذار تا کمی نمایان تر

سلام سلام صدتا سلام

هزار و سیصدتا سلام

بغض،اشک،تنهایی،همه وهمه همدم های دوست داشتنی منتظر هستند.

انتظار زیباست.

برای تو و برای هر کس که دوست میتوان داشت.

                                                           بگذار تا کمی نمایان تر...

بگذار تا ترانه ی با تو بودن را

برای باد بخوانم تا شتابان تر...

بگذار تا مستی بویت را

به عشق بچشانم تا هراسان تر...

بگذار تا طلوع وصلت را

به وقت بگویم تا کمی شتابان تر...

بگذار تا که لذت مویت را

به چنگ بگویم تا که دندان تر...

بگذار تا که آتش چشمت را

به شمع بگویم که بلکه سوزانتر...

بگذار تا که تاب دستت را

به تب بچشانم که بلکه درمان تر...

بگذار تا که نور قلبت را

به ماه بگویم تا درخشان تر...

بگذار تا کمی کلامت را

به رود بگویم ،چرا خروشان تر...

بگذار تا که کیش مهرت را

به دین بنمایم دوباره ایمانتر...

بگذار تا که صاد صبرم را

به درد بگویم که بلکه رحمانتر...

بگذار تا که بغض دوری را

به ابر بگویم که بلکه گریان تر...

بگذار تا که قاف قلبم را

به قاف برم تا کمی دل افشانتر...

بگذار تا که شعر پاکم را

ز شمس و حافظ و سعدی و هرچه دیوان تر...

بگذار تا نظری ما تو را شود ما را

نه بهر سازش دل بل ز قبل ویران تر...

بگذار تا که بگویم کلام آخر را

که کس تو نداری ز بنده خواهانتر...

امید L2

                                                                            م

 

 

 

 

 

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/٥/٥ - امید رضا داستان پور

آبی فردا

سلامی به وسعت فرداها

دلم گرفته است از بغض تو از بغض آسمان

هوای دلم ابریست چرا باران نمیزند

آبی فردا

میروم آنسوی فردا

سوی فردایی دوباره

میروم آنسوی فردا

در پی یک راه چاره

میروم آنسوی فردا

سوی فرداهای دیروز

میروم آنسوی فردا

سوی فردا بعد از امروز

میروم آنسوی فردا

تا ابد تا بیکرانها

میروم آنسوی فردا

میروم تنهای تنها

میروم آنسوی فردا

سوی آبی ،سوی دریا

میروم آنسوی فردا

میروم بالای بالا

میروم آنسوی فردا

بعد فردا تا ابد هست

میروم آنسوی فردا

سوی فردا با سر و دست

میروم آنسوی فردا

میروم جایی که باشی

میروم آنسوی فردا

بی تلاطم ، بی حواشی

                                                                                                                     امیدL2

 

...

پيام هاي ديگران()     link     ۱۳۸٧/٤/۳۱ - امید رضا داستان پور

make money